Adıyaman Gazi Ortaokulu (2.Bölüm) ‘Unutulur’
Hüseyin Tepeler 2026-10-04T09:47 Bu İçerik 577 kez görüntülendi.
Eczacı Faruk: “Paşa tamam da her hafta aynı adamlarla oynoğ, bari bu hafta Bazuka Mikail bizim tarafa geçsin!”
Civciv: “Yoğ olım, öyle güçlü olırsınız!”
Tolmaz Veysel: “E olım böyle de siz güçlü olonız?!”
Okul açılalı bir ay olmuştu. Beden eğitimi öğretmeni ve dünya iyisi Kevser hoca 29 Ekim hazırlıkları kapsamında folklör ekibi çalıştırdığı için yine bizi kendi insafımıza bırakmıştı..
Cudi: “Veysel! Gel la boş ver, Tazı’yla sen defansa geçin benle Hamido bitirriz bunları!”
Tolmaz: “He ya, tabii!! Biz defansa geçek sen de gol at öyle mi? Hele bi sus Allah aşkına yaw.. Civciv, olım o zaman Başkan Sabri bizim tarafa geçsin. Bari onun kaleciliği eyi..”
Civciv: “Tamam la geçsin! Şimdi tamam mıyız?”
Ağa Hasan: “La ne siz olanız ne tamamınız, ders bitecek olım! Başlayın la artık!”
Ördek Mesut: “Valla ben başlatom!”
Ördek her hafta olduğu gibi yine konuşmaların sonunu beklemeden topu var gücüyle havaya dikmiş, top yere düşer düşmez de yine aynı noktaya çabucak koşup yanında yöresinde kim varsa omzuyla bedeniyle devirip topu en yakınındaki arkadaşına yollamıştı:
“La gerizekalı alsana!!”
Kevser hoca Adıyaman tarihinin gördüğü en delidolu, kalibresi en yüksek beden eğitimi öğretmeniydi.. O yılların tüm öğrencilerini bir şekilde farklı farklı branşlara yöneltmiş, dahası, kendisi Adıyamanlı olmamasına rağmen folklör ekibi bile kurmuştu..
Ehven Yavuz: “Eee? Ne olacak şimdi?”
Dede: “Ne olacak yavrum? Hiç bir şey!”
Ehven: “Nereye çıktı demiştin tayinleri?”
Dede: “Emin değilim. İstanbul deniyor ama ne kadar doğru, bilmiyom. Kudret söyledi bana da. Def olmuş gitmiş işte, boş ver!”
Ehven: “E oğlum aşıktınız güya? Deli gibi seviyordunuz hani?”
Dede: “Yalanmış be dostum. Şimdi yine tüm kalbimle ama bu defa nefret ediyom!”
Ehven: “Gitti diye mi?”
Dede: “Öyle gitti diye!”
Dede ve Ehven futbol maçına katılmamışlardı. Ehven zaten her zamanki gibi kızlarla arka bahçede voleybol oynayacaktı, Dede’nin de canı hiç bir şey istemiyordu o günlerde. Ya da en azından o öyle zannediyordu!
Havan Abdulkadir: “La Dedeee! Gelsene ulan! Bize katıl sen de. Başlarım senin aşkına da çarkına da ha! Bir kişi eksik oynuyoruz şu Kırılmış Fatih sayesinde yavv!!”
Kırılmış: “La Havan şerefsizi! Sen adam gibi kaleciliğini yap! Gelirsem seni bilona!”
Havan: “Lan olım zaten gelmen lazım, sen nasıl defanssın?”
Bu ufak polemik ve gülmekten koşamayan arkadaşlarının görüntüsü, Dede’nin aklını başına getirmeye yetmişti. Burası 3-D sınıfıydı, burası Gazi Ortaokulu’ydu, burası Gavur Mahlesi’ydi, Adıyaman’dı burası.. Burada hüzün denen şey barınamazdı! Hele de fuzuli olanları!
Dede: “Tamam la gelom! Ama kaleye geçmemaa!”
İnönü Ferhat: “Ha şöyleee! Neydi la on gündür senden çektiğimiz!”
Maç bitmiş, Havanspor 5-1 gibi ağır bir hezimete uğramıştı! Teneffüs başlar başlamaz bir sonraki sınıf var gücüyle sahaya hücum etmişti. Bizimkiler malzemelerini toplayıp sınıfa doğru yola koyulmuş ve her zamanki gibi küfür kıyametle tüm okulu inletmeye başlamışlardı.
Samancı Mustafa: “Havan sen var ya, dünyanın en kazma kalecisisin ha! Yav adamlar dört şut çekti sen beş gol yedin. Haketten büyük başarı!”
Havan: “La ben ne yapim, Bazuka’yı görmonız mı? Düşmana vurur gibi vuror topa! (Acıyla yüzünü buruşturarak) Iyşşş, la vicdansız adam, o topu baldırıma nasıl zingilettin yav! Hala yanora!”
Mahoni: “Yav hele yiri, baldırıymış! Ora senin baldırın mı la? Demor toptan kaçarken arkamdan vuruldım! Ama helal olsuna Bazo, on ikiden vurdun adamı!
Şimdi ise dünya eğitim tarihinde belki ilk defa Beden Eğitimi dersinden daha fazla sevilen “Nihat Hoca’nın Türkçe dersi” başlıyordu. Nihat Hoca, emeklilik yaşı çoktan geçmiş, çok cana yakın bir öğretmendi. Bir tek kusuru(!) vardı, ders anlatmıyordu.. Olsundu, bizimkilerin canına minnetti! Her ders yeni ve tuhaf bir çocuk şarkısı öğretiyordu bizim eşek kadar adamlara ve kızlara:
Nihat Hoca: “Eveeet, siz de sağ olun gençler, oturun bakalım. Bu hafta size yine çok güzel bir şarkı öğreteceğim, hazır mısınız?.. Eveet, bu defa şarkımızın kahramanları kümes hayvanları!!”
(Hani boş bulunurken anlık bir komik duruma ya da espriye hazırlıksız yakalanır da “pufff”, “ınkkff” gibi bir sesle gülüp patlarsınız da ağzınızı burnunuzu zapt edemezsiniz ya, işte o anda sınıfta bir kişi hariç herkes bu hali yaşadı. Fakat herkes yine bir saniye içinde zorlama bir ciddiyet takındı. Buna mecburlardı, çünkü eğer Ördek herhangi birinin güldüğünü fark ederse onu en iyi ihtimalle hastanelik ederdi!)
“Eveeet, bence şarkıyı öğrendiniz. Şimdi hep beraber okuyoruz:
Taavuk, gıt gıt gıt
Hoooroz ü ürü üü
Ööördek…
Eee? Niye sustunuz?
Hadi baştan! Taavuk..”
Nihat Hoca sınıfın her zamanki coşkudan çok uzak olduğunu fark ederek:
“Gençler ne oluyor size? Neden söylemiyorsunuz şarkıyı? Hadi son kez baştan alıyorum, biiir, ikiii, üç! Taavuk…”
Hayır, sınıfa bu şarkıyı söyletmenin imkanı yoktu. Ya da onlar öyle zannediyordu!
Nihat Hoca: “Tamam ulan, siz bilirsiniz, açın kitapları defterleri. Bundan sonra size şarkı markı yok. Bütün kitabı deftere geçirttirecem! Hepinizin de notunu kıracam. Görün siz!”
Başkan: “Hocam vallahi söyleyecez billahi söyleyecez, ne olur bi şans daha verin. Bedenden çıktık, yorgunuz diye.. Ama geçti, de mi arkadaşlar?”
Bütün sınıf homurtuyla karışık gürültüyle Başkan’a destek verdi. Dakikalarca yalvardıktan sonra hocalarını ikna edebilmişlerdi nihayet.
“Peki peki, eşek sıpaları. Hadi en baştan..”
SINIF: “TAAAVUKKK, GIT GIT GIT!!!”
Adeta camlar titremiş, sınıfta bir tribün efekti ortaya çıkmıştı. Nasıl çıkmasındı? Yıllarca derste kuş kavramına dair herhangi bir kelime söylemeye, söylenince gülmeye hasret kalan bu yavanlar nihayet müthiş bir fırsat bulmuş, o yaşlardaki her çocuk gibi acımasızca arkadaşlarının bu zaafını resmen tokatlamışlardı! Zaten mazeretleri de büyüktü, hocayı duymuştu Ördek, kızamazdı, kusura bakmasındı!
Sınıftaki gereksizlerden biri, başına geleceklerden habersiz, artık meşrulaştığını zannettiği bu fırsatı daha da abartılı bir şekilde değerlendirmeye çalıştı. Koroyla güzel güzel şarkıyı okurken birden ayağa kalkıp solo bir çıkışla Ördek’e döndü ve iki eliyle gaga taklidi yaparak şarkının “Vak vak vak” bölümüne tiyatral bir hava kattı. Artık sınıfta patlamaya hazır bir bomba vardı ve pimi bu gereksiz herif çekmişti. Oraya kadar her şey belki affedilebilirdi ama bu, asla! Teneffüs zili çaldığında sadece kızlar dışarı çıkabildi. Hiçbir erkek öğrenci sırasını terk etmeye cesaret edememişti. Bizimkinin bir tek komutuyla herkes yerinde çakılıp kalmıştı. Her sıraya bir tekme yeterli olmuştu. Ve bir süredir sadece vurma ve feryat seslerini dinleyen koridordaki kızlar kısa bir sessizlikten içerden şu sözü duydu:
“Gel yavrujum, şimdi sana özel muamele yapacim. Eveeet, hep beraber, Ööördeek, vak!(gümm) Vaak!(gümmm) Vak! (gümm)”
Arkadaş bizim gereksizi iki eliyle kaldırıp duvara vura vura şarkıyı söylemişti.
(Bir süre sonra)
Civciv: “Eee, Dede efendi! Dayak işe yaradı bak gülonaa..”
Dede: “La sorma. Yediğim en tatlı dayaktı valla. Herkesi unuturum, bu dayağı unutmam!”
>>> DEVAMI HAFTAYA



.png)









