Adıyaman Gazi Ortaokulu (Son Bölüm) ‘Yalan’


 Hüseyin Tepeler    2026-11-15T09:35    Bu İçerik 266 kez görüntülendi.


(Yazı dizisinin bu bölümünü can dostum Hasan Özkan’ın 6 Şubat depreminde kaybettiği evladına ithaf ediyorum.. Kabrin nur dolsun aslan yavrusu! Bak amcan seni sonsuzluğa yazıyor..)

Havan: “La olım işin gücün hile hurda ha! Hani Burcu hanım Adıyaman’a dönordı?”

Dede: “Ne bilim yavrum, ben onun yalancısıyım!”

          O yaşlardaki çocuklar soyut-somut ve yalan-gerçek ayrımını yeni yeni yaptıkları bir dönemden geçerler. Hayalet, cin, ölüm, şeytan... vs gibi kavramları daha önceki yaşlarında duymuş olsalar bile bu yaşlarda ilk defa anlamlandırmaya başlarlar.. “Gerçek” denen şeyi kavramaları çok daha uzun sürecektir fakat “yalan”ı ve yalan söylemeyi bu yaşlarda öğrenir, “gerçek”i ise sonradan “Haa tamam, demek ki yalan olmayan şeeey” diyerek dimağına alır ortaokul çocukları!

İnönü: “Lan oğlım Bilge Bilgee! Ne Burcusu?”

Civciv: “He anasını satiim, sırf hoşunuza gidecek diye yalan söyleyek, kızın adı Burcu değil mi olım? Neymiş? Hüseyin efendi rüyasında görmüş de, evleneceklermiş de, kızları olacakmış da, adı Bilge olacakmış da.. Beyefendi kıza romantiklik yapacak diye bize adını unutturdu! Burcu işte olım! Burcu Karaca! Polis kızı! Hüseyin’in ilk aşkı! Deyin yalan?”

Bazuka: “Hakket yav.. Sevdiğin kıza çocuğunun adıyla hitap etmek ney Dede? Hem tamam da neden Bilge? Başka isim mi yok?”

Ehven: “Sevdiği kız mı? O da yalan! La bu adam ne bilir sevmeyi! Kız iki sırıttı diye..”

Cudi: “Hişşş, susun olım, dinci gelor!”

          İbrahim Polat! Adıyaman Gazi Ortaokulu Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretmeni!.. Bazı öğretmenlerle ilgili konuşurken de yazarken de yutkunur insan. Ha yook, dayakçı ve sert tabiatlı olanları kastetmiyorum. Onlar (ki duysunlar) ya küfür ya da mizahi olarak anılır, siz, ben, bizim Gazi Ortaokulu tayfası, Adıyaman Lisesi, Ticaret Lisesi, herkesçe! Bu bahsettiğim öğretmenler, duruşu, giyinişi, ağzından çıkan her kelimesi, hatta bakışıyla bile içimize işleyen, hayranlık uyandıran, öğretmen gibi öğretmenlerdi!

İbrahim Hoca: “Evet gençler, dönem ortasındayız, artık bir sözlü yapma zamanı geldi. Şimdi size bir soru, Hazreti Muhammed tebliğ için ilk nereye gitmiştir?”

Tolmaz: “Hocaaam?”

İbrahim Hoca: “Evet Veysel?”

Tolmaz: “Mekke hocam!”

İbrahim Hoca: “İlk dedim Veysel, ilk!”

Semra: “Medine hocam!”

İbrahim Hoca: “Hayır kızım, bu daha da geç, ne Medine’si? Öncesini soruyorum..”

Ördek: “Hocam?”

İbrahim Hoca: “Evet Mesut?”

Ördek (Kendinden emin bir tavırla) : “Ihm.. Mekke!”

İbrahim Hoca: “Otur lan yerine, soytarı!”

          İbrahim öğretmenimiz hepimize çok vicdanlı yaklaşır, her hareketimizi, her lafımızı olgunlukla karşılar, pek severdi bizi. Başka sınıflardan ara sıra O’nun dayakçı ve çok güçlü, karateci falan olduğunu duyar lakin bir türlü konduramazdık kendisine bu durumu. O gözlüklerinin içinden zar zor seçtiğimiz ve yüreğimizin taa içine bakan, her vesile çocuksu gülümseyen gözleri buna müsaade etmezdi çünkü.. Fakat.. O esnada:

İbrahim Hoca: “Şşş, sen! Gel bakalım buraya? Neyle uğraşıyorsun?”

Cudi: “Hiç hocam, kitaba bakıyordum..”

İbrahim Hoca: “Ne kitabı lan? Kapatın demedim mi? Hem.. Dur hele dur.. Kitap değil o.. Getir bakalım buraya!”

          Cudi sakin ve kararlı adımlarla (sınıftakiler hatırlar onun onurlu ve ütü lekeli yürüyüşünü) defterini alıp öğretmen masasına doğru ilerlemeye başlamıştı. Dede o anda yekten Civciv’e dönmüş ve Cudi’ye en çok takılan bu adamı, kahkahasına engel olmak için kendi yumruklarını kendi ağzına sokmaya çalışırken yakalamıştı.

          İbrahim Hoca oturduğu yerden ve hiç istifini bozmadan Cudi’yi pataklamış, son hamlesiyle adeta bir Kung Fu ustası gibi onu metrelerce uzaktaki sınıf kapısına yapıştırmayı başarmıştı. Şaşkın gözlerimiz o gün şahit olmuştu ki, İbrahim hoca hakikaten çok ama çok güçlüydü!

“Evet, şimdi kim cevap verecek?”

          Tüm sınıf yaşadığı şoku atlatamamışken Dede Hüseyin söz aldı:

“Taif hocam!”

          İbrahim Hoca aldığı bu doğru cevaptan ve cevabı Hüseyin’den almaktan gayet memnun bir şekilde:

“Vay be, aferin Hüseyin! Peki orada ne yaşadığını biliyor musun?”

Dede: “Evet hocam, eziyete ve hakarete uğramış hatta şehrin çocukları tarafından taşlanmış fakat yine de beddua etmemiştir kendilerine..”

İbrahim Hoca: “Helal olsun sana! Peki nerden öğrendin sen bunları? Kitapta o kadar detay geçmiyor..”

Dede: “Takvim yapraklarının önünü arkasını hep okurum hocam. Yemek tariflerinden günün isimlerine kadar. (Gözleri dolarak) Hele de o gün başıma iyi bir şey gelmişse, ki çok nadiren olur bu, o günkü isimleri hayra yorarım..”

          Arkadaşları işledikleri haltı anlamış, gözlerini Hüseyin’in bakışlarından kaçırarak başlarını öne eğmişlerdi.

          İbrahim Hoca birkaç öğrenciyi daha sözlüye kaldırdıktan sonra o günün konu başlığı olan “ölüm” kavramına geçmişti. Her zamanki şahane hitabet yeteneğiyle ve yine edebiyattan ve hayattan örnekler vererek anlatımını olağanüstü bir şekilde güçlendirmiş, konuyu istisnasız bütün sınıfın aklına ve benliğine nakış misali işlemişti. Dersin sonunda sınıfta net bir sessizlik hakimdi. Bazıları gözlerini siliyor, bazıları pencereden uzaklara dalmış bir şekilde iç çekiyordu.

İbrahim Hoca: “Bugün galiba sizi biraz üzdüm gençler. Kusura bakmayın. Fakat bunlar da hayatın gerçekleri. Hem merak etmeyin, daha çoook uzun yıllar yaşayacaksınız. Hatta belki bazılarınız uzun yaşadığına üzülecek.”

          Hocamızın ne söylemek istediğini onlarca yıl sonra hepimiz bir şekilde anlayacaktık.

İbrahim Hoca: “Hadi dağıtın şimdi hüzünleri, hem zaten filozofun biri ne demiş? Ölümden neden korkacakmışım? Ben buradaysam ölüm yoktur, ölüm buradaysa ben yokum! Sıkmayın canınızı!”

          Teneffüste gençler bahçede muhabbetlerine kaldıkları yerden fakat biraz daha duygusal bir ruh haliyle devam ettiler:

Ağa: “E oğlım gelmorsa gelmor sen neden bu kadar kızdın ki bu olaya?

Dede: “Yalan söylerdi.. Yine söyledi!”

Ördek: “Hee! Sen ben hiç yalan söylemoğ demi?”

Delikanlı: “Herkes söyler olım!”

Dede: “Mesele yalan söylemesi değildi ağalar.. Söylerken çok rahattı.”

Cudi: “Hımm..”

Tolmaz: “Hımm ney oğlım, adam dorğı söylor!”

          (Zorlanarak söylenen yalan bir yerde affedilebilir belki.. Hayra bile yorulabilir. Acemicedir çünkü.. Kaybetme korkusuyla ya da pişmanlıkla soslanmıştır. Saftır!

Ezilip büzülmeden, renkten renge girmeden ve hızlı söylenen yalan saf kötülüktür..)

          Ne diyelim, “BİZ BÜYÜDÜK VE KİRLENDİ DÜNYA!”

 

>>> DEVAMI HAFTAYA (“Son Bölüm” değildi.. Alın size saf ve hatta güzel bir yalan! Bir daha vefasızlık yapmayın bizim gençler! Yoksa bilonıza! : )