İtibarsızlaşan Medya!


 R. Ferhat VURAL    2026-11-01T10:47    Bu İçerik 348 kez görüntülendi.


Bu satırları okuyan dostlarımın, “Yahu itibarsızlaşmayan kurum mu kaldı ki medya itibarlı olsun?” dediklerini duyar gibiyim.

Haklılar mı? Ne yazık ki büyük ölçüde evet!

Yerelden ulusala, birkaç istisnayı bir kenara bırakırsak medya bugün ciddi bir itibar kaybıyla karşı karşıya. Halkın haber alma hakkı, anayasal metinlerde ve meslek ilkelerinde süslü bir ifadeden ibaret kalmış durumda. İlke mi ararsınız, mesleki duruş mu, araştırmacı gazetecilik mi? Arayın ki bulasınız!

Evet, sosyal çürüme artık toplumun hemen her kesimini kuşatmış durumda. Siyaset, bürokrasi ve iş dünyası bu çürümeden fazlasıyla nasibini alıyor. Ancak bazı kurumlar vardır ki çürümeye asla teslim olmamalıdır. Bunların başında yargı ve medya gelir.

Çünkü biri adalet dağıtmakla, diğeri gerçeği ortaya çıkarmakla yükümlüdür. Biri hukukun, diğeri kamu vicdanının sesi olmalıdır. Bu iki kurumun çürümesi, sıradan bir kurumsal yozlaşma değildir. Toplumun geleceğine vurulmuş ağır bir darbedir. Üstelik tamiri de öyle kolay değildir.

Peki, bugün medyanın hâli ne?

Ulusal medya adeta karpuz gibi ikiye bölünmüş durumda. Bir kesim ülkede yaşanan her şeyi kapkara gösterme telaşında, diğer kesim ise her şey güllük gülistanlıkmış gibi davranma gayretinde.

Gerçeklerin peşine düşmek yerine ideolojik takıntılar, siyasi aidiyetler ve partizanlık gazeteciliğin önüne geçmiş. Kimin ne söylediğinden çok, kimin söylediğine bakılıyor. Aynı olay, bir tarafın kaleminde skandal olurken diğer tarafın ekranında görmezden geliniyor.

Böyle gazetecilik olur mu?

Olursa da adına gazetecilik değil, olsa olsa tarafgirlik denir!

Her gün yazılı ve görsel medyada önümüze binlerce haber düşüyor. Haksız servetler, makamını kişisel ihtiraslarına ve çıkarlarına alet edenler, fonlar, vurgunlar, şaibeli ilişkiler, türlü türlü rezaletler...

Bornozuyla otel odalarında yakalananlar mı dersiniz, makamını kullanarak borsa üzerinden vurgun yaptığı iddia edilenler mi? Saymakla bitmiyor.

İnsan bütün bunları okudukça, izledikçe gerçekten içi daralıyor.

Milyonlar, milyarlar havada uçuşuyor. Helal mi, haram mı? Kul hakkı mı, değil mi? Bunların pek de önemi yok gibi.

Asıl düşündürücü olan ise bütün bu iddiaların karşısında medyanın takındığı tavır.

Gerçeğin peşine düşmesi gerekenler, kendi mahallesinin insanlarını aklama ve paklama yarışına girmiş durumda. Çünkü kimileri için gazetecilik artık kamu adına soru sormak değil, beslendiği çevreyi rahatsız etmemek anlamına geliyor.

Menfaatin olduğu yerde kalem eğilir, çıkarın olduğu yerde gerçek susar!

Peki, yerel medyanın durumu farklı mı?

Maalesef ulusal medyadan pek de aşağı kalır yanı yok.

İlgili ilgisiz, bilgili bilgisiz, deneyimli deneyimsiz... Ararsanız her çeşidini bulabilirsiniz. Zamanında bir mikrofon tutanın, bir kameranın önünde birkaç kez görünmenin ya da birilerinin yanında dolaşmanın gazeteci olmaya yettiği garip bir ortam oluşmuş.

Bir de protokol sevdalıları var!

Bir fotoğraf karesine girebilmek, bir makam sahibinin yanında görünmek için takla üstüne takla atanlar... Haber peşinde koşmak yerine protokol peşinde koşanlar...

Kimileri de başta belediyeler olmak üzere çeşitli kamu kurumlarının çevresinde konumlanıp sessiz sedasız nevalesini yeme derdinde. Soru sormak, sorgulamak, eleştirmek mi? Aman ha! İnsan ekmeğini yediği kapıyı hiç rahatsız eder mi?

Böyle olunca da gazetecilik, kamu adına denetim yapma mesleği olmaktan çıkıp kişisel ilişkilerin, siyasi yakınlıkların ve ekonomik beklentilerin gölgesinde kalıyor.

Zaten mesleğe girişte, mesleki yeterlilikte ve etik ilkelerde ciddi bir denetim olmayınca ortaya tam anlamıyla bir dilenci bohçası çıkıyor. İçinde ne ararsan var!

Elbette işini hakkıyla yapan, hiçbir gücün önünde eğilmeyen, kalemini çıkarına satmayan gazetecileri tenzih ediyorum. Onların hakkını teslim etmek gerekir. Ancak istisnaların varlığı, genel tablonun vahametini değiştirmiyor.

Son söz:

Gazetecilik, güçlülerin sofrasında yer kapma yarışı değil, güç karşısında eğilmeden gerçeği yazabilme cesaretidir.

Unutulmamalıdır ki gazetecinin kalemi birilerinin menfaatine hizmet etmeye başladığında, artık o kalem halkın değil, sahibinin çıkarlarını yazar.

Medya itibarını kaybederse toplum gerçeği kaybeder. Gerçeğin kaybolduğu yerde ise yalan büyür, haksızlık kök salar, adaletsizlik sıradanlaşır.

Ve gün gelir, herkes konuşur ama kimse gerçeği söylemez!

Çünkü kalemini menfaate satanın mürekkebi bitmez; ama toplumun ona duyduğu güven bir kez biterse, o itibar bir daha kolay kolay geri gelmez.